Chionodoxa luciliae „Alba” to wieloletnia roślina cebulowa, która należy do rodziny liliowatych. Jest to bardzo udana roślina dzięki wczesnemu okresowi kwitnienia. Efemeroid. W stanie dzikim rośnie na terenie basenu Morza Śródziemnego i Turcji. Jej siedliskiem są lasy liściaste i zbocza górskie. Wygląd Jest to niska roślina z pięknymi kwiatami w kształcie gwiazd. Na pewno ją polubisz! Dorasta do 12-20 cm wysokości. Kwiaty są pojedyncze lub zebrane w jednostronne groniaste kwiatostany po 3-6 sztuk. Pojawiają się wczesną wiosną, zaraz po stopieniu śniegu. Są większe w porównaniu do swoich krewnych (ponad 2,5 cm średnicy) i mają sześć płatków. Ich barwa jest śnieżnobiała z żółtym oczkiem w centrum. Liście są szerokolancetowate, średniej wielkości (7-12 cm długości), ciemnozielone. Pojawiają się wczesną wiosną z podziemnej cebulki jednocześnie z pędem kwiatostanowym. Zebrane w rozety przykorzeniowe po 2-3 sztuki tworzą zgrabne, niskie kępy. Nadziemna część rośliny zamiera w czerwcu. Sadzenie. Chionodoksy należy sadzić na stanowiskach słonecznych lub w lekkim półcieniu. Posadzone na słonecznym wzniesieniu zakwitną najwcześniej, w cieniu później. Gleba lubi żyzną, dobrze przepuszczalną, przewiewną, obojętną (pH 7,0). W glebach kwaśnych i na podmokłych terenach chionodoksy nie rosną. Podczas sadzenia zaleca się dodać do gleby próchnicy i ziemi liściowej (idealnie przynieść ziemię z lasu). W miejscach, gdzie prawdopodobieństwo gromadzenia się roztopowej wody jest wysokie – drenaż jest obowiązkowy. Cebulki sadzić w ziemi pod koniec sierpnia – wrześniu. Głębokość sadzenia 5-8 cm, odległość między cebulkami 5 cm. Idealne miejsce dla chionodoksów to alpinaria lub skalniaki. Pielęgnacja. Wiosną, w okresie wzrostu i kwitnienia, gleba powinna być przez cały czas wilgotna. Przelewanie – niedopuszczalne. Wczesną wiosną należy nawozić chionodoksy kompleksowym nawozem mineralnym lub organicznym w okresie kwitnienia. Chionodoksy – roślina mrozoodporna. Okrycia potrzebuje tylko w bezśnieżne, mroźne zimy.